نمایش پست‌ها با برچسب اعتیاد کودکان. نمایش همه پست‌ها
نمایش پست‌ها با برچسب اعتیاد کودکان. نمایش همه پست‌ها
۱۳۹۸ دی ۲۸, شنبه
۱۳۹۸ دی ۲۰, جمعه
فقدان اوراق هویتی؛ مشکل زنان معتاد و فرزندانشان
یک فعال حقوق زنان با بیان اینکه زنان دارای اعتیاد با مشکلات هویتی، اشتغال، سرپناه، فرزندان بی‌شناسنامه و … روبه‌رو هستند، گفت: از نمایندگان مجلس یازدهم انتظار می‌رود قوانین حمایتی برای زنان به‌ویژه زنان دارای اعتیاد نوشته شود تا آنان بتوانند اوراق هویتی داشته باشند و در این حالت مشکلات خود و فرزندانشان را بهبود ببخشند.
لیلا ارشد در گفت‌وگو با ایسنا، افزود: موسسه خانه خورشید در سال ۱۳۸۵ به عنوان اولین مرکز ارائه‌دهندگان خدمات به زنان دارای اعتیاد به منظور کاهش آسیب‌های ناشی از اعتیاد زنان در محله دروازه غار تهران تاسیس شد و روزانه به ۱۰۰ زن و حدود ۳۰ نفر از فرزندان آنها خدمات ارائه می‌داد.
موسس خانه خورشید در ادامه اظهارکرد: این موسسه دهه اول تاسیس خود را در قالب مرکز گذری فعالیت کرد و خدماتی همچون آموزش و تجهیزات بهداشتی و متادون به صورت رایگان به زنان دارای اعتیاد ارائه می‌کرد اما پس از تغییر قانون مبارزه با مواد مخدر که درمان معتادان به دو دسته اجباری و اختیاری تقسیم شد، رویکرد موسسه نیز در سال‌های اخیر تغییر کرده است و به عنوان مرکز حمایت‌های اجتماعی از زنان دارای اعتیاد و بهبود یافته فعالیت خود را پیش برد تا در این راستا به زنان معتادی که درمان شده‌اند، خدمات حمایتی ارائه کند.
این فعال حقوق زنان با بیان اینکه زنان دارای اعتیاد با مشکلات پنهان و آشکاری مواجه هستند، تاکید کرد: زنان دارای اعتیاد با مشکلاتی همچون مشکلات هویتی، اشتغال، سرپناه، فرزندان بی‌شناسنامه و … روبه‌رو هستند. بسیاری از آنها به دلیل نداشتن اوراق هویتی مانند شناسنامه، کارت ملی و… با مشکلاتی مواجه هستند که همین مسئله به تبع موجب شده فرزندان آنان نیز از داشتن اوراق هویتی بهره‌مند نباشند. این مشکل باعث می‌شود آنان از خدمات درمانی، آموزشی و… محروم شوند.
ارشد تصریح کرد: برخی از زنان دارای اعتیاد، کارتن خواب و فاقد برگه اوراق هویتی هستند، برخی‌هایشان به دلایلی دست به رفتارهای پرخطر می‌زنند و برای درمان بیماری‌های خود نیازمند کارت درمان هستند.
مدیر موسسه خانه خورشید در ادامه گفت: مطابق نظر کارشناسان رفتارهای پرخطر و اعتیاد و سن اعتیاد در زنان افزایش یافته است این درحالیست که با اجرای پروژه‌های مختلف تاکنون شاهد اتفاقات مناسب و کافی برای حمایت‌های اجتماعی نبودیم.
ارشد در ادامه با تاکید بر اینکه زنان دارای اعتیاد نیازمند حمایت‌های اجتماعی هستند، گفت: عموما زنان پس از ترک مواد مخدر و طی کردن دوره درمانی، هیچ حمایت اجتماعی دریافت نمی‌کنند.
وی ضمن انتقاد نسبت به موضوع «کودک‌همسری» اظهار کرد: هنوز موضوع کودک همسری تعیین تکلیف نشده است و همچنان در مجلس به روی این موضوع بحث وجود دارد این درحالیست که برخی از زنانی که به خانه خورشید مراجعه می‌کنند کسانی هستند که در دوران کودکی ازدواج کرده‌اند. هنوز در مجلس لایحه حمایت از کودکان و خانواده بعد از حدود یک دهه در صحن علنی مجلس به تصویب نرسیده است و این موارد از اتفاقات ناخوشایندی است که انتظار می‌رود در مجلس یازدهم به آن پرداخته شود.
ارشد در پایان گفت: به عنوان فعال اجتماعی از نمایندگان مجلس دوره یازدهم انتظار دارم قوانین حمایتی برای زنان به ویژه زنان بهبود یافته نوشته شود تا آنها بتوانند اوراق هویتی داشته باشند. باید راهکاری اتخاذ شود تا به زنان دارای اعتیاد و فرزندانشان شناسنامه و اوراق هویتی ارائه شود تا آنان بتوانند مشکلات خود و فرزندانشان را بهبود ببخشند.
۱۳۹۸ دی ۱۲, پنجشنبه
5.5 درصد از مرگ و میر کودکان در خراسان شمالی ناشی از مسمومیت مصرف مواد مخدر
ایسنا/خراسان شمالی رئیس دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی گفت: پنج و نیم درصد از مرگ و میر کودکان در خراسان شمالی ناشی از مسمومیت مصرف مواد مخدر است.دکتر سید احمد هاشمی در گفت و گو با ایسنا، با اشاره به اینکه میزان مرگ و میر کودکان زیر پنج سال در این استان کمتر از میانگین کشوری است، اظهارکرد: میزان مرگ و میر کودکان در این استان حدود 12.5 در هر 1000 نفر است که 5.5 درصد از این تعداد به کودکانی باز می گردد که مسمومیت ناشی از مصرف مواد مخدر داشته اند.
وی افزود: میزان مرگ و میر ناشی از بیماری های عفونی و تنفسی به شدت کاهش یافته است و سوانح و حوادث و مصرف تریاک عمده ترین عامل مرگ و میر در کودکان بوده است.
هاشمی با اشاره به فعالیت خانه های بهداشت و تشکیل پرونده از بیماران و طبق خود اظهاری که از سوی خود افراد انجام شده است، ادامه داد: طبق خوداظهاری انجام شده از سوی بیماران در سال 95، حدود 9 درصد از این افراد درگیر اعتیاد بودند.
وی به مسئله فرهنگی در این استان اشاره کرد و گفت: متاسفانه در این استان بسیاری از افراد به خصوص افراد بالاتر از 50 سال از تریاک به عنوان دارو استفاده می کنند.
این مقام مسئول تصریح کرد: دیدگاه مذکور سبب شده تا این استان در کشور جزء اولین استفاده کننده های مواد مخدر سنتی باشد.
۱۳۹۸ مهر ۷, یکشنبه
اعتیاد کودکان و ‘عقیم سازی زنان معتاد
اعتیاد کودکان در ایران دیگر موضوعی نیست که مسئولان بتوانند آن را کتمان کنند. علاوه بر شیوع استفاده از مواد مخدر در میان کودکانو نوجوانان در جامعه، تولد کودکان معتاد و اعتیاد کودکانی که در محلات فقیرنشین حاشیه شهر زندگی می‌کنند، از معضلاتی است که بسیاری از فعالان حقوق کودک در سال‌های اخیر با آن درگیر بوده‌اند.
یک عضو جمعیت امام علی در این خصوص می‌گوید: “در حال حاضر حدود ۲۷۰۰ محله حاشیه در کشور وجود دارد که اعتیاد در آنها بیداد می کند. کودکان ۳-۴ ساله که دارای اعتیاد به مواد مخدر مختلف از قبیل تریاک، شیشه و هرویین هستند. بسیاری از آنها از آنجا که از مادر معتاد متولد می شوند، از همان ابتدا درگیر اعتیاد هستند.»
آمارها می گویند که روزانه بین ۲۰ تا ۲۰۰ کودک معتاد در کشور متولد می‌شوند که با توجه به زنانه شدن اعتیاد در دو دهه گذشته، امری قابل پیش بینی بوده است. در گذشته از آنجا که مصرف عمده مواد مخدر میان معتادان، ماده تریاک بود، زنان عموما درصد کمتری را در میان جمعیت معتادان داشتند، اما با فراگیر شدن موادی مانند گل، حشیش و شیشه، اکنون زنان بیشتری به سمت مصرف این نوع از مخدرها گرایش پیدا کرده‌اند. هم‌اکنون بیش از ۱۰ درصد جمعیت معتادان کشور زنان هستند که گفته می شود بیشتر مواد مصرفیشان آمفتامینها هستند. این مواد مخدر از آنجایی که رشد ذهنی و جسمی جنین را تحت تأثیر قرار می‌دهد، بنابراین نوزادان متولد شده از مادران معتاد عمدتا با مشکلات مختلفی از نارسایی قلبی تا نارسایی ریوی مواجه خواهند بود.
عضو جمعیت امام علی در ادامه می‌گوید:« بیشتر این بچه ها یا از زمان تولد و یا از همان سنین پایین معتاد می‌شوند. در محلات حاشیه ای مانند بومهن در ۵۰ کیلومتری تهران، اوضاع اسفناک است. در نبود حمایت های دولتی و اورژانس اجتماعی مستقر در محل، بسیاری از این خانواده‌ها پس از شناسایی و اقدام داوطلبان برای گرفتن کودکان، فرار می‌کنند و ناپدید می‌شوند.» او در ادامه در خصوص مراحل ترک اعتیاد کودکان می‌گوید:« همه چیز درست مثل بزرگسالان است. هیچ دارویی خاصی به بچه ها داده نمی شود. آنها درد می کشند و فریاد می زدند و خودشان را به در و دیوار می‌کوبند، تا مخدر از بدنشان خارج شود، با آن جسم نحیفشان چند بار می‌میرند و زنده می‌شوند و البته بعضیهایشان هم تاب نمی‌آورند، مخصوصا وقتی نوزاد باشند یا سنین پایین زیر یکسال»
عقیم سازی زنان معتاد یا کنترل باروری آنان
چندسال پیش با مطرح شدن بحث عقیم‌سازی زنان معتاد، اعتراضات زیادی متوجه مطرح کنندگان این طرح شد. مخالفان با این استدلال که عقیم سازی زنان معتاد، امری غیراخلاقی و انسانی است، آن را به نسل‌کشی تعبیر کردند و گفتند که فقر و اعتیاد افراد که نتیجه مستقیم سیاست‌های اجتماعی دولت است، نباید منجر به این شود که حتی بچه‌دار شدن نیز در ایران به امری طبقاتی تبدیل شود. بسیاری از روزنامه‌ها و خبرگزاری‌های منتسب به جناح اصولگرا نیز با نسبت دادن این ادعا به شهیندخت مولاوردی، معاون امور زنان ریاست جمهوری، آن را مقطوع النسل شدن فقرا به نفع نوکیسه‌ها دانستند. هرچند شهیندخت مولاوردی این ادعا را تکذیب کرد اما مدیر کل اجتماعی و فرهنگی استانداری تهران درباره این پدیده گفته بود:« این زنان علاوه بر توزیع مواد مخدر، خودشان هم مصرف می‌کنند و به سکس ورکری هم مشغول هستند، بالای ۲۰ درصد این زنان ایدز دارند و انواع و اقسام بیماری را گسترش می‌دهند. برخی از این زنان علاوه بر اعتیاد و کارتن‌خوابی و توسعه فحشا، عین ماشین جوجه‌کشی بچه تولید می‌کنند و چون بچه‌ها سرپرست ندارند، به فروش می‌رسند.» او تأکید کرده بود: «باید با پروژه قانع کردن زنان کارتن‌خواب، عقیم‌سازی صورت گیرد تا جلوی بسیاری از آسیب‌های اجتماعی گرفته شود».
در همان زمان سخنگوی ستاد مبارزه با مواد مخدر ادعای عقیم سازی زنان متجاهر را رد کرده و آن را خلاف حق زندگی و زاد و ولد افراد دانسته بود. مریم کیانی، مسوول «خانه علم فرحزاد جمعیت امام علی» پیش تر در نشست «بررسی وضعیت نوزادان مبتلا به اعتیاد» گفته بود :« با عقیم سازی زنان معتاد مخالفم اما با پیشگیری از بارداری بلندمدت این زنان موافق هستم به این علت که این زنان فاقد آگاهی های لازم بوده و در صورتی که ابزار پیشگیری از بارداری بلندمدت در اختیار آنها قرار گیرد و گروهی از وزارت بهداشت، بهزیستی و یا هر سازمان دیگری هزینه تامین این لوازم و ابزار را تامین و نسبت به ترویج آن در میان این قشر اقدام کنند وضعیت بسیار بهتری ایجاد خواهد شد.»
این فعال اجتماعی همچنین تاکید کرده بود که در چنین شرایطی هزینه تامین ابزار پیشگیری از بارداری به زنان معتاد به مراتب کمتر از هزینه تولد نوزادان مبتلا به اعتیاد در کشور است و این حمایت حداقلی، در زنان معتاد ایجاد انگیزه کرده تا نسبت به ترک خود اقدام کنند.
اعتیادحق نشر عکسMEHR
رشد هزار درصدی بیخانمانها و فروش کودکان
مطابق آمار در فاصله سال‌های ۸۵ تا ۹۴، درصد بیخانمانی در ایران با رشدی هزاردرصدی روبرو بوده است. در سال ۱۳۹۴ شمار افراد بیخانمان در تهران حدود ۱۵هزارنفر اعلام شد که باتوجه به فشارهای اقتصادی سال‌های اخیر، احتمالا این رقم در حال حاضر افزایش چشمگیری یافته است.
بسیاری از زنان معتاد در عین حال کارتن خواب نیز هستند و عموما زایمانشان را در همان خیابان یا محل زندگیشان در شرایطی غیر بهداشتی انجام می‌دهند. شمار زیادی از نوزادان متولد شده پس از مدتی با قیمتهایی نازل به فروش می رسند. اگر خوششانس باشند می توانند توسط خانواده‌ای که امکان بچه‌دار شدن ندارند، خریداری شوند و اگر بدشانس باشند که اغلب آنان هستند، به باندهای مختلف قاچاق، تکدیگری و … فروخته می‌شوند.
بیمارستان امام خمینی یکی از مراکزی است که کودکان معتاد بسیاری برای ترک اعتیاد در آنجا بستری می‌شوند. از نوزادان چند روزه تا کودکان ۳-۴ ساله و بزرگتر. کودکانی که به دلیل اعتیاد مادر، از دوران جنینی با مساله اعتیاد درگیر هستند و به محض به دنیا آمدن، با درد و رنج زیادی روبرو می‌شوند. بعضی از آنها در برابر درد ترک اعتیاد دوام نمی‌آورند و می میرند و برخی از آنها پس از ترک، به بهزیستی فرستاده می‌شوند.
در حال حاضر بیمارستانها موظف هستند به محض مراجعه زن معتاد برای زایمان، موضوع را به اورژانس اجتماعی اطلاع دهند تا مددکاران این سازمان برای جلوگیری از خرید و فروش نوزاد، اقدام کنند. در این بین اما قانونی برای حمایت از مادران معتاد کارتن خواب وجود ندارد، اگر اعتیاد مادر شدید باشد، کودک از او گرفته می‌شود و پس از سم زدایی و ترک اعتیاد در اختیار بهزیستی قرار می گیرد و مادر معتاد دوباره به خیابان بازخواهد گشت.
عضو جمعیت امام علی در خصوص عملکرد اورژانس اجتماعی در مواجهه با کودکان معتاد می‌گوید:« از آنجا که هنوز پروتکل حمایتی برای این بچه‌ها وجود ندارد، اورژانس اجتماعی هم در بسیاری از مواقع یا بی تفاوت است یا دیر عمل می‌کند. ضعف قانون هم باعث می‌شود که در بیشتر موارد وقتی کودکی را به دلیل اعتیاد بستری می‌کنیم، در نهایت والدینش می‌آیند و او را ترخیص می‌کنند و میبرند. یعنی همان والدین آزارگر. مشخص است که این چرخه باطلی است.»
درحال حاضر کودک آزاری در میان خشونت‌های خانگی در ایران رتبه نخست را در اختیار دارد و به گفته حبیب‌الله مسعودی فرید معاون امور اجتماعی سازمان بهزیستی کشور، شدیدترین نوع کودک‌آزاری‌ها ناشی از اعتیاد کسانی است که کودکان را به طرق مختلف مورد اذیت و آزار قرار می‌دهند که این افراد یا شامل والدین کودک و یا دیگر افرادی است که به نوعی کودک را میشناسند.
۱۳۹۸ مرداد ۲۳, چهارشنبه
اعتیاد به گُل چقدر جدی است
سلامت نیوز:دبیرکل‌ستاد مبارزه با موادمخدر با اشاره به اینکه برای ترغیب دانش‌آموزان، مواد مخدر را با بسته‌بندی جدید ارائه می‌دهند، گفت: اعتیاد ماده مخدر گُل هفت برابر حشیش است.به گزارش سلامت نیوز به نقل از تسنیم،سردار اسکندر مومنی دبیرکل ستاد مبارزه با مواد مخدر در مراسم امضای تفاهم‌نامه با آموزش و پرورش با اشاره به اینکه اقدامات خوبی در حوزه مبارزه با مواد مخدر داشتیم، اظهار کرد: نگاه غالب این است که اجازه
ندهیم مواد مخدر وارد کشور شود و مبتلایان را درمان کنیم البته این دو نکته در چهار دهه اخیر غالب بوده است؛ نگاه سوم با رویکرد پیشگیری است که اقدامات خوبی در این زمینه داشته‌ایم.وی افزود: اگر اقدامات پیشگیرانه و صیانت درونی وجود نداشته باشد مجبوریم فقط با آسیب دیدگان مقابله کرده و آنها را درمان کنیم، در واقع رویکرد اصلی باید نگاه پیشگیرانه باشد.
دبیرکل ستاده مبارزه با مواد مخدر ادامه داد: در مجاورت بزرگترین کشور تولیدکننده مواد مخدر قرار داریم و بر اساس آمار سازمان ملل، افغانستان بیش از ۹ هزار تُن تولید مواد مخدر در سال ۲۰۱۷ داشته است، بر این اساس برای اینکه بستر مناسب داشته باشیم طرح یاریگران زندگی تدوین شد.
سردار مومنی همچنین در جمع خبرنگاران اظهار کرد: آسیب شناسی مواد مخدر در ۴۰ سال گذشته مورد بررسی قرار گرفت، به همین منظور از تمامی ظرفیت‌های گروه‌های مرجع و نهادها استفاده می‌کنیم تا اقدامات پیشگیرانه را انجام دهیم.
وی با بیان اینکه طرح یاریگران با کمک خانواده بزرگ آموزش و پرورش پیش می‌رود، گفت: امروز تفاهم نامه کلی این طرح امضا، دستورالعمل اصلی آن تدوین و از اول مهر اجرا خواهد شد. بیش از ۱۵ وزارتخانه و نهاد برای مبارزه با این آسیب تلاش می‌کنند، به این ترتیب از روند افزایشی شیوع مواد مخدر در مدرسه جلوگیری کرده ایم.
سردار مومنی بیان کرد: بیشترین علت اعتیاد دانش آموزان به علت اصرار همسالانشان بوده است، برخی از دانش آموزان هم تصور می‌کردند با چند بار مصرف معتاد نمی‌شوند.
وی با اشاره به خطر اعتیادآوری مواد مخدر گُل که در بین دانش آموزان رواج پیدا کرده است، گفت: اعتیادآوری این ماده مخدر ۷ برابر حشیش است.بیش از ۲ درصد دانش‌آموزان مواد مخدر استعمال می‌کنند، البته این روند تا حدودی متوقف شده است و در تلاشیم تا آن را کنترل کنیم.
دبیر کل ستاد مبارزه با مواد مخدر گفت: اکنون سوداگران مرگ، مواد مخدر را با بسته‌بندی جدید ارائه می‌دهند تا دانش‌آموزان را ترغیب به استفاده کنند که در این مورد هم اقدامات پیشگیرانه انجام داده‌ایم.
۱۳۹۸ خرداد ۲۸, سه‌شنبه
بیش از ۲ میلیون مصرف‌کننده مواد مخدر در کشور داریم
یک درمانگر اعتیاد با بیان اینکه بیش از ۲ میلیون مصرف‌کننده مواد مخدر در کشور داریم گفت: توجه به موضوعات پیشگیرانه تأثیرگذارترین اقدام در حوزه اعتیاد است.
وی با بیان اینکه در حال حاضر بیش از ۲ میلیون مصرف‌کنند مواد مخدر در کشور داریم ادامه داد: اگر هزینه‌های خود را در حوزه پیشگیری و آموزش صرف کنیم در آینده هزینه کمتری را صرف مقابله با معتادان و مصرف‌کنندگان مواد مخدر خواهیم کرد و از طرفی کشور ما به‌دلیل نزدیکی با افغانستان بیش از سایر کشورها در معرض تهدیدات ناشی از ورود مواد مخدر به کشور قرار دارد چراکه افغانستان بیشترین تولیدکننده انواع مواد مخدر در جهان است.
این درمانگر اعتیاد درباره شرایط نگهداری معتادان در مراکز درمانی گفت: مهمترین نکته‌ای که در این مورد باید به آن اشاره کرد، مدت زمان نگهداری افراد در کمپ‌هاست و قطعاً اگر مدت زمان نگهداری معتادان در مراکز افزایش پیدا کند و به بیش از سه سال برسد، سم‌زدایی و درمان افراد به‌طور کامل صورت می‌گیرد. البته دو سالی است که اقداماتی مانند توجه به اشتغال معتادان در مراکز صورت می‌گیرد که اقدامی مفید محسوب می‌شود، چراکه اگر افراد مهارتی را بیاموزند و بعد از دوران درمان وارد بازار کار شوند احتمال اینکه دوباره به سمت مصرف مواد مخدر بروند پایین است.
امیری با بیان اینکه مصرف انواع شربت‌های ترک اعتیاد و قرص‌های مختلف به تنهایی موجب درمان معتادان نخواهد شد ادامه داد: معتادان در کنار مصرف دارو باید کلاس‌های روانشناسی و روانپزشکی را نیز طی کنند تا از لحاظ روحی آماده بازگشت به جامعه شوند که در حال حاضر در کمپ‌های ما توجه ویژه‌ای به شرایط روحی معتادان می‌شود.
وی گفت: موضوع اعتیاد از آن دست موضوعاتی است که نهادهای مختلف باید دست در دست هم بدهند تا نتیجه مطلوب حاصل شود و در زمینه آگاه‌سازی، رسانه ملی می‌تواند با تولید محتوا مردم و البته جوانان را از مضرات مصرف مواد مخدر آگاه کند که متأسفانه در این زمینه کم‌کاری صورت گرفته است. والدین باید بدانند که مصرف حتی یک‌بار مواد مخدر می‌تواند اثرات خطرناکی برای جوانان داشته باشد لذا خانواده‌ها باید نظارت خود بر فرزندان را بیشتر کنند.
این درمانگر اعتیاد با اشاره به افزایش مراجعه‌کنندگان جوان به مراکز ترک اعتیاد گفت: جوانان و دانش‌آموزان به‌دلیل رودربایسی که با دوستان خود دارند، دعوت آنها به مصرف مواد مخدر را قبول می‌کنند و امروزه شاهد مصرف گسترده ماده مخدر گل بین دانش‌آموزان و دانشجویان هستیم که این موضوع نگران‌کننده است و اگر مسئولان رسانه ملی حداقل در زمینه آگاه‌سازی جوانان از مضرات مصرف ماده مخدر گل اقدامی تأثیرگذار انجام دهند، جوانان کمتری به سمت این ماده خطرناک خواهند رفت.
۱۳۹۸ اردیبهشت ۲۸, شنبه
نام مواد را بلدند، نام میوه‌ها را نه!
مریم و ملیکا دو دختر ۵ و ۶ ساله انواع مخدرها را می‌شناختند، مثلاً می‌دانستند مادرشان وقتی شیشه می‌کشد چهره‌اش چطور می‌شود اما غذاها و میوه‌ها را اصلاً نمی‌شناختند. به گزارش ایسنا، روزنامه ایران نوشت: ملیکا و مریم تازه ترک کرده‌اند. ملیکا شش ساله و مریم پنج ساله است. به تریاک، متادون و شیشه معتاد بودند. روی تخت بیمارستان می‌بینم‌شان. تازه اندکی درد خماری فروکش کرده. رنگ و رویشان هنوز پریده است. دو دختر بچه لباس صورتی رنگ بیمارستان به تن دارند.
روی تخت‌ها چند عروسک رها شده اما حس و حال بازی ندارند. چند استیکر خرس هم هست که بالای تخت چسبیده. چند دقیقه کنارشان می‌نشینم و چند کلمه‌ای باهم حرف می‌زنیم.
می‌پرسم بچه‌ها بدن دردتان بهتر شده؟ ملیکا سرش را با بی‌حالی این سو و آن سو تکان می‌دهد. لبخند کمرنگی روی لب دارد: «آره خاله یک کمی.» پاهایش را نشانم می‌دهد، یعنی خیلی درد داشته.
اعتیاد کودکان برایم غریبه نیست اما کلمات کجا و آن چه به چشم می‌بینی کجا. این همه معصومیت، این همه زیبایی، چشم‌های درشت، لبخندهای معصومانه، دستان کوچک، درد، خماری، مواد، کودکی… کنار هم گذاشتن‌شان هم حال آدم را دگرگون می‌کند. بچه‌ها چند روزی هست در بخش روان یکی از بیمارستان‌های تهران بستری‌اند. هم اتاقی بچه‌ها دختری نوجوان است مبتلا به افسردگی شدید. بخش اعصاب و روان کودکان به اندازه کافی غم دارد، چه برسد به ملاقات دو دختر بچه معتاد. اینجا آسانسور هم غل و زنجیر دارد و تنها جا برای هواخوری راهروهای دلگیر است.
مریم افرافراز، عضو داوطلب جمعیت امام علی (ع) همراهی‌شان می‌کند. او و دیگر اعضای داوطلب این جمعیت در حاشیه بومهن دو دختربچه و مادرشان را در حال گدایی دیده و تا اینجا همراهی‌شان کرده‌اند. یاد رؤیا می‌افتم، نوزادی که از درد خماری مرد و دو سال قبل داوطلبان جمعیت امام علی برایش مراسم سوگواری گرفتند با شمع‌های سیاه و عکس قاب گرفته او و صورتی که در کودکی پیر شده بود.
داوطلبان جمعیت تلاش می‌کنند قصه تلخ رؤیا دوباره تکرار نشود. برای ملیکا و مریم، برای نوزادی که مادر این دو دختر در شکم دارد و… طبق آمارهای غیر رسمی گفته می‌شود روزانه سه تا چهار نوزاد معتاد در تهران متولد می‌شود.
مریم برایم توضیح می‌دهد که چطور بومهن از توابع شهرستان پردیس در ۵۰ کیلومتری تهران فراموش شده و کودکان در فقر و اعتیاد پیر می‌شوند. متعجب است که چرا کسی این همه آسیب اجتماعی را در این شهر کوچک نمی‌بیند. از کودکان بی‌شناسنامه و کودکان معتاد گرفته تا ازدواج اجباری کودکان و… ملیکا و مریم در یکی از محلات حاشیه‌ای بومهن متولد شده‌اند. مثل محله‌ای که علی، نوزاد معتاد را در آن پیدا کردند. بچه از شدت درد و خماری ناله می‌کرد که به دادش رسیدند. علی درمان شد و حالا سه سال و نیمه است و در بهزیستی زندگی می‌کند اما میثم، ملیکا و مریم‌های دیگری در همین حاشیه‌ها یا در خطر اعتیادند یا از خماری به خود می‌پیچند.
حالا بچه‌ها در اتاق کوچک بیمارستان راه می‌روند در حالی‌که دمپایی‌های بزرگشان یکسره از پا درمی‌آید و سکندری می‌خورند. می‌خندند، سر به سر هم می‌گذارند و لحظه‌های شادی را تجربه می‌کنند.
«اردیبهشت ۹۷ بچه‌ها را در حال گدایی دیدیم. روی دوربرگردان اتوبان نشسته بودند. وقتی سر صحبت را باز کردم، فهمیدم معتادند. بعد مادر بچه‌ها را پیدا کردیم تا این که به پرونده مددکاری‌اش رسیدیم و متوجه شدیم باردار است و همچنان شیشه، تریاک، هروئین، شیره و کراک مصرف می‌کند.
مریم و ملیکا دو دختر ۵ و ۶ ساله انواع مخدرها را می‌شناختند، مثلاً می‌دانستند مادرشان وقتی شیشه می‌کشد چهره‌اش چطور می‌شود اما غذاها و میوه‌ها را اصلاً نمی‌شناختند. مادرشان به ما گفت بچه‌ها معتاد به دنیا آمده‌اند اما یک سال قبل آنها را با خودش به کمپ برده و ترک داده. ادعا می‌کرد الان بچه‌ها اعتیاد ندارند. ما به حرف‌هایش اعتماد نکردیم و بچه‌ها را بردیم آزمایش تا این که اعتیادشان به تریاک و متادون مشخص شد. سهیلا گدایی می‌کرد و بچه‌ها را هم با خودش می‌برد. پدر خانواده هم مدعی بود بچه‌ها و همسرش را ترک داده. یک بار دیگر دسته‌جمعی رفتیم خانه‌شان و تلاش کردیم به ما اعتماد کنند. این پروسه زمان‌بر بود و می‌دیدیم بچه‌ها زیر بار اعتیاد چطور آب می‌شوند. اعتراض که می‌کردیم پدر می‌گفت اصلاً بچه‌ها بمیرند هم برایش مهم نیست.
این حرف‌ها واقعاً دردناک بود؛ بویژه این که جلوی بچه‌ها گفته می‌شد. دوباره به بهزیستی اطلاع دادیم. متأسفانه دفعه اول نتوانستیم بچه‌ها را نجات دهیم و بهزیستی هم نتوانست کاری کند. این مدت به گوش خانواده رسیده بود که چه قصدی داریم برای همین هم مدتی متواری شدند. بعد از چند وقت که برگشتند دوباره پیگیر شدیم. بچه‌ها هر هفته به کلاس نقاشی جمعیت می‌آمدند اگر هم نمی‌آمدند ما پیگیرشان بودیم تا اینکه بردیم‌شان دکتر.
یک بار بچه‌ها از خانه فرار کردند و به دفتر ما آمدند. موقع برگشتن جیغ می‌زدند که نمی‌خواهند دوباره به خانه برگردند و گدایی کنند. یکی از بچه‌ها به بغل من چسبیده بود و جدا نمی‌شد. ما نگران نوزاد توی راه هم بودیم. پدرشان بارها گفته بود این بار دختر نمی‌خواهد و ما می‌ترسیدیم بچه را بفروشد. حواسمان به بچه‌ها هم بود. مادرشان منکر گدایی می‌شد اما بچه‌ها می‌گفتند مادرشان دروغ می‌گوید و هر شب ما را می‌برد دوربرگردان گدایی. آنها پناهی جز ما نداشتند. ما دوباره بچه‌ها را بردیم آزمایش و این بار بجز متادون و تریاک، شیشه یا همانمتامفتامین هم تشخیص داده شد تا این که در نهایت اورژانس اجتماعی مداخله کرد و بچه‌ها راهی بیمارستان شدند.»
مریم که شب و روزش را با بچه‌ها گذرانده از لحظه‌های دردناک ترک اعتیادشان می‌گوید: «نمی‌توانم روزی را که این دو بچه به بیمارستان آمدند برایتان توصیف کنم، هر دو بچه در شوک کامل بودند. نمی‌توانستند حرف بزنند. حالا بماند داستان‌هایی که برای بستری کردن‌شان داشتیم. درد شروع شده بود و ما معطل بستری کردن مانده بودیم. درگیر مسائل اداری بودیم. چون هنوز بخشنامه مشخصی درباره کودکان معتاد وجود ندارد. نامه دادستان را داشتیم و مددکاران اورژانس و بهزیستی هم کنارمان بودند. شب بچه‌ها دیگر درد شدید داشتند.
شب دوم من و یکی دیگر از بچه‌های داوطلب پیش بچه‌ها بودیم. ترک اعتیاد بچه‌ها درست مثل بزرگسالان است، بدون داروی خاصی. بچه‌ها تا صبح از درد داد می‌زدند و بی‌قراری شدیدی داشتند. یکی از بچه‌ها تا صبح از درد خماری سرش را به دیوار می‌کوبید. من سر بچه‌ها را می‌گرفتم اما بچه سرش می‌خورد به میله‌های تخت. چشم‌هایشان قرمز بود و نگاهشان خالی. بیست روزی در بیمارستان بستری بودند. بعد از ترک اصلاً متفاوت شدند. نقاشی می‌کشیدند، پرخاش نمی‌کردند… بچه‌ها الان بهزیستی هستند اما متأسفانه نتوانستیم برای نوزاد توی شکم مادر کاری کنیم. با این که با نهادهای مختلف در این باره تماس گرفتیم. باز هم فرار کردند و ما نتوانستیم ردشان را بگیریم. می‌خواستیم هر سه را نجات دهیم اما موفق به نجات دوتا شدیم.»
مریم این روزها به ملیکا و مریم فکر می‌کند و این که این روزها در بهزیستی چه کار می‌کنند؟ راستی ارشیا، یاسین، بهنام و علی… این روزها چه می‌کنند؟ آنها چند سال دیگر زندگی بهتری خواهند داشت؟ به آرزوهایشان خواهند رسید؟ به مرگ تلخ رؤیا فکر می‌کنم. آیا رویاهای دیگری قربانی خواهند شد؟ چند ملیکا و مریم دیگر نجات خواهند یافت؟»
اشتراک در:
پست‌ها (Atom)
ضرب و جرح شکیلا منفرد زندانی سیاسی توسط یکی از زندانیان جرائم عمومی
شکیلا منفرد، زندانی سیاسی، که دوران محکومیت خود را در زندان قرچک ورامین سپری می‌کند، توسط یکی از زندانیان جرائم عمومی این زندان مورد ضرب و ش...
